niks te vertellen hebt. Als bedrijf leg je met ruis- of interruptiemarketing veel goodwill in de waagschaal. Communiceer alleen als je informatie er daadwerkelijk toe doet.
3.
Media verspreiden zonder precies te weten wie je bereikt. Het is niet meer van belang hoeveel consumenten je bereikt, maar wie je bereikt.
4.
Eindverantwoordelijkheid voor communicatie onvoldoende verankeren op directieniveau en je niet afvragen wat de kracht is van communicatie naar medewerkers en stakeholders.
5.
Te veel media verspreiden omdat de database onvoldoende gegevens bevat en selectievere verspreiding niet mogelijk is, is dodelijk. Consumenten gaan zich afsluiten voor bepaalde informatiebronnen die er voor hen niet toe doen.
6.
Uitgevers en producenten van relatiemedia die zich het ROI- denken nog niet eigen hebben gemaakt en zich focussen op het medium in plaats van het effect.
7.
Journalisten of redacteuren van relatiemedia die discussies met opdrachtgevers uit de weg gaan en kiezen voor een dodelijk compromis.
8.
Uitgevers en producenten die niet de verantwoordelijkheid durven nemen voor het budget van een klant en er naar streven hierop te besparen.
9.
Denken dat je als bedrijf of uitgever alles zelf moet doen. Nieuwe technieken maken het zo gemakkelijk om te outsourcen zonder de controle te verliezen. Het is vrijwel zeker dat bepaalde werkzaamheden elders beter en goedkoper kunnen worden uitgevoerd.
10.
Interactiviteit negeren. Consumenten zijn ten alle tijden bereid om ervaringen en wensen terug te koppelen, als de mogelijkheid eenvoudig en direct is. Een betere en snellere manier van marktonderzoek bestaat er niet.
11.
Niet begrijpen dat consumenten zich eenvoudig kunnen organiseren om een vuist te maken, of het nu een protest is, of het verzoek om collectief voordeel.
12.
Community’s waarbinnen ervaringen worden gedeeld negeren. We geloven de buurman honderd keer meer dan het verhaal in het blad of de verkoper in de winkel. Community’s faciliteren wordt meer en meer belangrijk
13.
Bedrijven die voor kwalitatieve gesprekken call centra inhuren waar wordt gewerkt met scholieren van 16 jaar die geen flauwe notie hebben wat ze aan wie proberen te verkopen, en dus ondanks alles willen scoren.
14.
Als bedrijf niet meer persoonlijk bereikbaar zijn. Uiteindelijk kiezen mensen weer voor het persoonlijke contact.
15
Te veel tekst. De aandachtspanne van een consument wordt al maar korter. Wanneer je iets wilt uitleggen en teveel tekst nodig hebt, haakt de consument af. Een heading moet je in een tiende van een seconde snappen. Voor een intro mag je niet meer dan twee tot drie seconden nodig hebben.
16.
Gewone mensen in gewone situaties op gewone covers van gewone relaiemedia, kortom the natural look. Mag best op een glossy manier, maar we beginnen een beetje wars te worden van mooimakerij. Dat geldt zelfs voor portretten. Hoe indringender gefotografeerd hoe interessanter. Op zoek naar de rimpel zou ik zeggen. En als het in zwart wit kan, gewoon doen. Kleur moet iets toevoegen. Ik realiseer me dat ik hiermee afwijk van bijvoorbeeld het NRC-standpunt: we leven in een wereld van kleur, dus communiceren we in kleur.
Je hebt als bladenmaker of maker van een relatiemedium de plicht om te zoeken naar manieren om onderscheidend te zijn.
17.
In een relatiemagazine een editorial weggeven aan een CEO als deze zich alleen kan uiten in platitudes of niets kan toevoegen aan de inhoud van het medium. Gewoon niet doen. Overtuig zo’n CEO ervan dat hij beter op afstand kan blijven dan zijn ego ten toon te spreiden.
Deze opmerking geldt overigens ook voor hoofdredacteuren of eindredacteuren die van mening zijn dat pagina 3 hun pagina is, dat ze daar hun verhaaltje kwijt moeten.
Doe het niet als je niks meer te vertellen hebt dan wat de rst van het blad te bieden heeft.
18.
Opdrachtgevers of bladmanagers die alleen maar beren op de weg zien en elke creatieve discussie daarmee dood slaan.