De vechtlust is beslist niet inegboet, maar de verhalen gaan nu over een vrijwilliger die mee geweest is en een impressie geeft van haar bevindingen. Een spannende wending in aanpak die wat mij betreft een groot compliment verdient. Ik heb het al eens eerder met de nodige voorzichtigheid opgemerkt. Maar de aanpak is heerlijk constant, en dat is knap, omdat je over behoorlijk wat vechtlust moet beschikken om de eeuwige strijd voor de kwaliteit van onze leefomgeving nu en vooral in de toekomst vol te houden. Maar het Greenpeace blad dat ik vier keer per jaar in de bus krijg is niet de fotogalrie van dat gevecht, maar is veel meer de wijze waarop donateurs Greenpeace beleven, en de successen van Greenpeace waar mensen trots op zijn. Het blad straalt een zekere blijheid uit. Goed gedaan.